برای چند دهه، توسعه شهری در بسیاری از کشورها عمدتاً با افزایش سطح ساخت‌وساز، تولید واحدهای مسکونی و گسترش شبکه معابر تعریف می‌شد. اما امروز، ادبیات برنامه‌ریزی شهری در جهان از مفهوم دیگری سخن می‌گوید: حرکت از پروژه ساختمانی به مقصد شهری در این رویکرد، موفقیت یک پروژه دیگر صرفاً با تعداد واحدهای ساخته‌شده، میزان زیربنا یا ارزش زمین سنجیده نمی‌شود؛ بلکه پرسش اصلی این است که آیا پروژه می‌تواند یک محیط شهری کامل ایجاد کند؟ محیطی که در آن سکونت، اشتغال، خدمات، خرید، آموزش، تفریح، فضای سبز و حمل‌ونقل در ارتباطی منطقی با یکدیگر قرار گرفته باشند. UN-Habitat در

چگونه فناوری، داده و حکمرانی نوین، مسیر توسعه پایدار شهرها را تغییر می‌دهند؟     نویسنده: تحریریه توسعه و عمران شرق رضوی منبع: بر اساس گزارش‌های World Economic Forum و OECD     رشد شتابان شهرنشینی، تغییرات اقلیمی، محدودیت منابع و افزایش روزافزون تقاضا برای خدمات شهری، مدیران شهرها را در سراسر جهان با چالش‌هایی روبه‌رو کرده است که دیگر با روش‌های سنتی قابل مدیریت نیستند. از همین رو، مفهوم «شهر هوشمند» در سال‌های اخیر از یک ایده فناورانه فراتر رفته و به یکی از مهم‌ترین راهبردهای توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان تبدیل شده است. بر اساس برآوردهای

چگونه شهرهای آینده با اطلاعات اداره خواهند شد؟   این مطلب بر اساس مقاله «Smart Cities: The Data to Decisions Process» نوشته Eve Tsybina، Michele Acuto، Mark Birkin، Mark Enzer، Theo Tryfonas و James R. Evans و منتشرشده در مجله علمی Nature Cities در سال ۲۰۲۵ تهیه و بازنویسی شده است. در دهه‌های گذشته، مفهوم «شهر هوشمند» اغلب با فناوری‌هایی مانند اینترنت اشیا، دوربین‌های هوشمند، حسگرهای شهری و شبکه‌های ارتباطی پیشرفته شناخته می‌شد. اما امروز نگاه متخصصان توسعه شهری تغییر کرده است. دیگر صرف نصب تجهیزات دیجیتال به معنای هوشمند بودن یک شهر نیست؛ آنچه شهر را هوشمند می‌کند، توانایی

طبیعت؛ زیربنای شهرهای هوشمند آینده محیط‌زیست و زیرساخت‌های سبز؛ پایه‌ای برای توسعه پایدار شهرهای جدید   در سال‌های اخیر، مفهوم «شهر هوشمند» دستخوش تحول اساسی شده است. اگر در نسل نخست شهرهای هوشمند، فناوری‌هایی مانند اینترنت اشیا، هوش مصنوعی، کلان‌داده‌ها و سامانه‌های هوشمند مدیریت شهری، محور اصلی توسعه محسوب می‌شدند، امروز معتبرترین نهادهای برنامه‌ریزی شهری جهان بر این باورند که فناوری به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی چالش‌های پیچیده شهرها باشد. تغییرات اقلیمی، کمبود منابع آب، افزایش دمای شهرها، آلودگی هوا و کاهش تنوع زیستی، رویکردی تازه را در شهرسازی شکل داده است؛ رویکردی که در آن طبیعت و فناوری، مکمل یکدیگر هستند.

بر پایه اسناد UN-Habitat، OECD و آثار پروفسور کارلوس مورنو شهرهای ۱۵ دقیقه‌ای؛ الگویی نوین برای توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی شهری بر پایه اسناد UN-Habitat، OECD و آثار پروفسور کارلوس مورنو   در دهه‌های اخیر، شهرهای جهان با چالش‌هایی همچون رشد سریع جمعیت، گسترش بی‌رویه شهرها، ترافیک سنگین، آلودگی هوا، افزایش مصرف انرژی و کاهش کیفیت زندگی شهروندان روبه‌رو شده‌اند. در چنین شرایطی، برنامه‌ریزان شهری به دنبال الگوهایی هستند که بتواند ضمن پاسخگویی به نیازهای شهروندان، توسعه اقتصادی، پایداری محیط‌زیست و عدالت اجتماعی را نیز تضمین کند. یکی از موفق‌ترین این رویکردها، مفهوم شهر ۱۵ دقیقه‌ای (15-Minute City)